Pobieranie wody

Siłą, która powoduje wznoszenie się ku górze soków roślinnych i umożliwia stały dopływ wody i soli w niej rozpuszczonych, obok innych (ciśnienia korzeniowego i włoskowatości), jest w pierwszym rzędzie siła parowania. Woda pobrana przez korzenie, wznosi się ku górze, dochodzi do liści, tu paruje, pozostawiając substancje mineralne w roślinie.

Na miejsce wody wyparowanej z ziemi wchodzą do rośliny nowe porcje wody, z nową zawartością składników mineralnych.

Ta, chwilowo tylko przebywająca w roślinie woda nazywa się wodą rozchodową, a ilość jej u różnych roślin waha się w znacznych granicach.

Mórg zboża, jak obliczono, paruje przez lato około 2 – 4 milionów wody, mórg łąki o mieszanych trawach – do 10 milionów funtów.

Wnioski praktyczne. Ponieważ ilość wsysanych przez rośliny pokarmów zależną jest od większego lub mniejszego rozwoju systemu korzeniowego, przeto powinniśmy się starać o wytworzenie warunków, sprzyjających większemu rozwojowi korzeni. To właśnie, między innymi, ma na celu obsypywanie roślin, zwłaszcza tych, które w tych warunkach posiadają wysoko rozwiniętą zdolność tworzenia od łodygi korzeni przybyszowych, jak na przkł. ziemniaki, soja, wyka narbonska, groch, rzepak i inne. Na tej też zasadzie opiera się dobroczynny wpływ na rośliny kłosowe siewu metodą Zeetraajera, Demczynskiego. Skutek obsypywania będzie tym większy, im rychlej do niego przystąpimy, ponieważ w wieku młodym zdolność roślin do rozwijania młodych pędów jest największa. Ten sam wpływ na rozwój systemu korzeniowego ma głęboka uprawa, dla tego też tam, gdzie to możliwe, zarówno ze względu na charakter warstw głębszych jak inne warunki (zapas obornika), pogłębienie warstwy rodzajnej jest bardzo wskazanym.

Przy uprawie roślin w mieszance i układaniu płodozmianu należy uwzględniać sposób zakorzeniania się roślin. Na przykład: lucerna, koniczyna, esparceta zakorzeniają się głęboko, rośliny trawiaste, a więc i zboża, zakorzeniają się znacznie płycej, obydwie te grupy roślin zatem mogą być uprawiane w mieszance lub po sobie na tymże polu następować.

Przy przesadzaniu roślin (flancowaniu) nie należy otrząsać z ziemi korzonków, gdyż wtedy dużo włosków odpada; najlepiej ziemię, w której rozsada rośnie, dokładnie wodą zwilżyć i przesadzać przy wilgotnej pochmurnej pogodzie — po przesadzeniu dobrze ziemię palcami obcisnąć, aby jak najdokładniej zetknęła się z korzeniami, które wtedy szybko wytworzą nowe włośniki i zespolą się z ziemią.

Ponieważ roślina czerpie wodę i pokarmy przy pośrednictwie włośników, które znajdują się u obwodu korzenia, w takim mniej więcej oddaleniu od pnia,jak to wskaże linia sprojektowanego na powierzchnię ziemi obwodu korony, linia ta będzie zatem oznaczała to miejsce, gdzie należy dać zasiłek nawozowy drzewu, aby go nie zmarnować.